अर्थालंकार: उपमा, उत्प्रेक्षा, रूपक, अपन्हुती, व्यतिरेक, अनन्वय, दृष्टान्त व अतिशयोक्ती

उदा. 'सावळाच रंग तुझा पावसाळी नभापरी.' 'मुंबईची घरे लहान कबुतराच्या खुराड्यासारखी.' 'आभाळागत आम्हा आभाळमाया.'

उदा. 'हा आंबा जणू साखरच!' 'ती गुलाबी उषा म्हणजे परमेश्वराचे प्रेमच जणू.' 'आईचे हृदय म्हणजे अथांग समुद्रच वाटे.'

उदा. 'लहान मूल म्हणजे मातीचा गोळा.' 'नयनकमल हे उघडी हलके.' 'विद्या हेच खरे गुप्त धन आहे.'

उदा. 'न हे नयन, पाकळ्या उमलल्या सरोजातील.' 'हे हृदय नसे परी ते धगधगते अग्निकुंड.' 'ओठ कशाचे देठचि फुलल्या पारिजातकाचे.'

उदा. 'अमृताहुनि गोड नाम तुझे देवा.' 'तू माऊलीहून मवाळ, चंद्राहुन शीतळ, पाण्याहुनि पातळ कल्लोळ प्रेमाचा.'

उदा. 'झाले बहु, होतील बहु, आहेत बहु | परंतु यासम हाच!' 'आहे ताजमहाल जगती तो एकचि तो | तो त्याजसारखाच आहे.'

उदा. 'लहानपण देगा देवा, मुंगी साखरेचा रवा | ऐरावत रत्न थोर, त्यासी अंकुशाचा मार ||' (संत तुकाराम).