सुखप्राप्तीच्या नावाखाली जे काही चालते तो बहुत करून फक्त स्वजाणीव नष्ट करण्याचा प्रयत्न असतो. जर एखाद्याने प्रश्न विचारून सुरुवात केली; माणूस म्हणजे काय आहे, त्याच्या गरजा काय आहेत, तो स्वतःला उत्तमपणे कसा अभिव्यक्त करू शकेल, असे प्रश्न विचारायला सुरुवात केली तर त्याला उलगडा होईल की फक्त काम टाळण्याचे सामर्थ्य असणे आणि जन्मापासून ते मरणापर्यंत विद्युत प्रकाशात आणि डबाबंद संगीताच्या स्वरांत सूर जुळवून स्वतःचे जीवन व्यतीत करणे हे सुखासाठी नसते. माणसाला उब, समाज, रिकामपण, आराम आणि सुरक्षा यांची गरज असते. त्याला एकांताची, सृजक कामाची आणि आश्चर्याची अनुभूती देणाऱ्या संवेदनेचीही गरज असते. जर त्याने हे ओळखले तर तो विज्ञानाच्या व उद्योगप्रधान्यवादी उत्पादनांचा वापर नेहमी तीच चाचणी उपयोगात आणून तारतम्याने करेल; हे (उत्पादन) माझे माणूसपण वाढवेल की माणूसपण कमी करेल? यातून तो शिकेल की उच्चतम समाधान हे एकाच वेळी निवांत होणे, आराम करणे, पत्ते खेळणे, मद्यपान करणे व स्त्रीसंग करणे यातून मिळत नाही.
संहितेच्या सुरुवातीच्या भागातील प्रश्नातून उघड होते की लेखकाने अध्याहृत धरले आहे की
(1) माणसांना भौतिक गरजांबरोबरीने इतर गरजा आहेत.
(2) विज्ञानाच्या उत्पादनांमुळे माणसे स्वतःच्या सत्य स्वरूपापासून विभक्त झालेली आहेत.
(3) माणसे नेहमी जीवनाचा अर्थ शोधण्यात गुंतलेली असतात.
(4) माणसे नेहमी जीवनाच्या ध्येयाचे मूल्यमापन करण्यात गुंतलेली असतात.